19-02-2012

Zo de pizza is geweest, wat zeker lekker, jammer dat ik niet veel op kan krijgen. Vandaag wel chill dagje, samen met my love bijtanken voor de komende weken. Het is niet alleen zwaar voor mijzelf maar ook voor de mensen om mij heen. Het is nog steeds raar voor mij, om me niet druk te maken over de ander. Nog raarder is het besef dat de komende tijd alles gedaan wordt met de zieke in je achterhoofd. Denk ook dat, dat het zwaarste is van alles. Overal waar ik ga zal bij iedereen het besef blijven hangen dat ik ziek ben en natuurlijk bij mij zelf."De ziekte is lichamelijk maar de strijd is psychisch". Lichamelijk natuurlijk geen pretje, maar daar ben je in een ziekenhuis voor. Ze houden je in leven en gaan je beter maken, het beter worden is psychisch het gevecht. Het omgaan met de lichamelijke veranderingen, het omgaan met vrienden en familie, het positief blijven denken en het kunnen laten rusten wanneer dat nodig is zijn de factoren die 100% goed moeten en zullen gaan voor deze langen ziekenhuis bezoeken.

Gelukkig heb ik die steun om mij heen, al hoewel ik het wel moeilijk vind hoe mensen om mij heen er mee om moeten gaan. Ik ben ziek, ik heb geen keus, ik ben de genen die zal genezen en ik krijg de behandeling. Maar... de mensen om mij heen zien mij ziek, zien mij geen keus hebben, zien mij zeker genezen en zien mij altijd blijven lachen! "Het toekijken aan de zijlijn is soms zwaarder dan het gevecht zelf vechten."

Hierdoor,..
Ik waardeer elk van jullie voor jullie steun, voor jullie medeleven en voor het vechten met mij. Want jullie zijn de genen met een keus, ik niet, en dat jullie de keus maken met mij mee te leven heb ik alleen maar respect voor. Kunnen we nu wel zeggen dat het vanzelfsprekend is, maar dat is het niet. Ik zal het zelfde doen voor mijn familie, vrienden en geliefde, maar niet iedereen heeft zulke mensen om zich heen en ik ben erg dankbaar dat ik dat wel heb.

Veder is mijn leverfunctie nog niet goed genoeg dus krijg de tweede kuur iets later. Is geen ramp en natuurlijk willen we alles zo snel mogelijk door het infuus hebben, maar alles moet wel goed gaan en als mijn lever zegt dat hij er nog niet klaar voor is dan moet ik maar wachten. Ik word goed in wachten, doe eigenlijk niks anders.
Het ziekenhuis is wel echt een plek waar je geleefd wordt. Elke ochtend rond 6-7 uur 's ochtends bloed af nemen, antibiotica krijgen tot 23:00 's avonds, ontbijt om 8 uur en dan weer lunchen om 12 uur. Dus voordat ik wakker ben, mijn ontbijt op heb, mag ik alweer aan mijn lunch beginnen. Maar het is uit te houden!

Nu is het weer tijd om wat te chillen en klaar te maken op de avond! Laat morgen maar komen.