13-03-2012

Wat begon de dag weer somber. Last van mijn buik, geen trek, rare smaak in mijn mond en nergens zin in. Wel aardig geslapen maar toch echt zo'n bah gevoel. Rond half 9 maar naar beneden gaan, medicijnen nemen ontbijten en maar weer naar boven chillen. Beetje spelletje spelen en nutteloos youtube filmpjes kijken. Dan om 12 uur maar weer naar beneden sjokken om te lunchen, magnesium nemen en me voor te berijden op de trip naar Utrecht. Nu ik er zo over na denk was ik gewoon de hele tijd gespannen om naar Utrecht te gaan. Praten over de beenmergtransplantatie.

Op weg naar Utrecht kreeg ik wel weer wat meer energie, de hele tijd in bed is ook zo somber. Eenmaal in de Fabriek aangekomen, want dat is het echt. Moesten mijn vader en ik de plek gaan vinden voor bloed afnamen. We kregen letterlijk een nummertje en moesten wachten tot ik aan de beurt was om geprikt te worden. Tussen tijds de hematologie afdeling gebeld omdat ik bang was te laat te komen. Gelukkig waren we op tijd, maar heb ik de bloed uitslagen niet kunnen krijgen. Naja, eenmaal gemeld bij de balie moest ik wachten op de dokter. Dokter kwam en het gesprek kon beginnen.

Het begon heel negatief, stommen cijfers over wat er fout kan gaan, wat de risico's zijn enz. Hij zei ook dat, dat gewoon vertelt moest worden en eigenlijk wist ik die cijfers natuurlijk al. Ik ben ook niet gek en had me al een beetje ingelezen op wat de behandeling inhoud. Hierna konden we kijken naar de positieve kanten. Want naast dat 10-30% het niet haalt, haalt 70-90% het wel. Is de behandeling onder strenge controle en is genezing groot. Kan ik eerder mijn leven weer op pakken. Is de nabehandeling geen jaar. Bij de behandeling zit wel weer een opnamen van ongeveer een maand, in Utrecht zelf maar ja wat is nou een maand op een mensen leven? Hierna kan ik weer naar huis, moet ik wel veel medicijnen slikken, maar ben ik wel genezen van de leukemie. Ziekenhuis bezoekjes zullen mijn leven altijd blijven volgen maar daar is mee te leven. Wat de transplantatie riskant maakt is dat er afstoting plaats kan vinden. Voor deze afstoting hebben ze medicijnen, maar risico vrij is het niet. Maar wat is dat wel tegenwoordig?

Deze behandeling zal 100% door gaan als Timon, Guyon of Carmen matchen. Zo niet gaan ze kans berekenen, donor zoeken en wordt er streng gekeken naar hoe de Chemo zelf bij mij aan slaat. Dus staat de transplantatie vast? Nee, is de kans groot? Ja. Ga ik me er doorheen knallen. Zeker weten! Ik hoop persoonlijk dat Timon de donor is en heb ze,lf het gevoel dat hij het ook zal worden. Mijn vader denkt Guyon, want die ziet er het meest tegen op. Ik hoop wel echt dat één van hun matchen. Als de transplantatie plaats gaat vinden, wat rond mijn verjaardag is, zal één van hen het beste cadeau ooit geven. Origineler kan niet en te overtreffen al helemaal niet.

Volgende week weet ik hier meer over dan komen de uitslagen binnen. Mijn behandel dokter in Utrecht is in ieder geval een goede gozer. Wel klote dat ik de bloed uitslagen niet te horen heb gekregen vandaag. Nu zit ik wel de hele avond met het idee van dat ze elke seconde kunnen bellen om me op te nemen. Vervelend, maar nu genieten van mijn avondje. Er is weer een stapje gezet, wat verduidelijking over de behandeling is erg fijn. Knallen met die bak! Zo snel mogelijk beter worden daar gaan we voor!