Zo het is al weer een maand geleden dat ik er achter ben gekomen dat ik leukemie heb. Het is als ik er zo op terug kijk wel snel gegaan, terwijl de tijd als een slak voorbij gaat. Van een nachtelijk ziekenhuis bezoek naar een opnamen van meer dan drie weken. Hoge koorts, veel medicijnen en onbegrip. Vooral die eerste week. Het was alsof ik droomde, jammer genoeg is het toch werkelijkheid en heb ik er gelukkig snel mee leren omgaan.

Het een plek geven en maar terug vechten. Verstand op nul en knallen. Kun je meer doen?
Volgens mij niet. Natuurlijk waren de eerste weken ook gevuld met piekeren, malen en de angst voor het onbekende, maar dat kon ik gelukkig wel snel weer omzetten in positieve gedachten. Hoe de mensen om mij heen met deze klap omgingen was ook erg moeilijk, maar natuurlijk mooi om te zien. Hoeveel mensen klaar voor mij staan en met mij mee leven. Daar heb ik nu nog steeds wel is moeite mee om het verdriet en medeleven te zien van mijn omgeving.

De weken in het ziekenhuis gingen van slecht naar beter, na twee weken zit je wel in het ritme. Had mijn laptop met goede internet verbinding en voelde me ook wel aardig oké. Kreeg elke dag bezoek en veel mooie kaarten. De zusters zorgde goed voor me, doen ze nog steeds, en zijn altijd gezellig.

Hoe het nu allemaal gaat kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. De kuren die ik gehad heb zijn goed verlopen en ze slaan nog aan ook. Ik heb niet veel klachten en veel lieve mensen om mij heen. De angst voor het onbekende is weg en ga met volle moed de rest van de tijd in. Het zal natuurlijk altijd momenten hebben dat het kut is, maar nu gaat het goed en zal ik van deze periodes moeten genieten. Er is hier maar één uitslag mogelijk en dat is dat ik over een tijd klaar ben met deze ziekten en mijn leven weer helemaal op de rit heb.

Mijn leven is 180 graden gedraaid. Elke dag medicijnen, goed opletten met wat ik eet, drink en aanraak. Mijn lichaam niet te veel overbelasten en veel uitrusten. Zo is de maand eigenlijk wel snel gegaan. Nu is de eerste periode "inductie fase" bijna voorbij. Ik moet morgen pas weer naar het ziekenhuis om bloed af te laten nemen, dinsdag voor een ruggenprik kuur en dan zaterdag de laatste kuur van deze stap. Hoe dit precies gaat lopen is een verassing. Het kan zijn dat ik de hele week thuis mag zijn en het kan zijn dat ik morgen weer opgenomen wordt. We verwachten niks en laten het maar gewoon komen. Zolang die kuur maar zijn werk doet!

Ik ga nu van mijn weer van mijn dagje vrijheid genieten. Ik zal dat ook weer netjes opschrijven.