24-04-2012

Het zit er weer op! De kuren zitten erin en nu is het om de 6 of 12 uur een anti-middel slikken om de giftige doses uit mijn bloed te halen. De chemo zorgt er zoals alle chemo's ervoor dat snel delende cellen dood gemaakt worden. Als deze chemo met de hoge doses die ik nu binnen heb gekregen gewoon zijn gang mag gaan tast het te veel mijn darmvliezen aan. De reden dat de cellen dood gaan is omdat de chemo ervoor zorgt dat er een bepaalde stof niet aangemaakt wordt die cellen nodig hebben.  Het anti-middel is het stofje dat mijn cellen nodig hebben om te blijven leven. Het mooie is dat als het anti-middel erin gaat de kanker cellen wel dood blijven gaan en de goeden cellen zal  beschermen. Bijwerkingen als diarree enz. zijn natuurlijk niet uitgesloten want het tast natuurlijk wel een deel van de gezonde cellen aan.

Nu moet ik wachten tot het niveau van de chemo in mijn bloed zo is gedaald dat ik weer naar huis mag. Dat zal rond vrijdag wel goed zijn, maar dan moet ik nog blijven spoelen voor mijn nieren. Dat zal tot zaterdag duren. Gelukkig heb ik al wat zusters achter me die wel willen zorgen dat als het te lang duur ze de pomp iets sneller zetten zodat ik zeker zaterdag naar huis mag.  Ik probeer ook deze week in het ziekenhuis mijn conditie iets op pijl te houden, zodat als ik thuis ben ook echt "thuis" kan zijn.

Het was nog wel even spannend gister of de kuur door mocht gaan. Ik kwam gister aan in het ziekenhuis rond 10 uur en er werd meteen bloed afgenomen. Mijn neutro's, een stofje van mijn immuunsysteem, moest boven de 0.5 zijn en was vorige week woensdag 0.2. Dit keer was hij 0.7, goed genoeg zal je denken, maar eigenlijk ook erg op het randje. Dus ze moesten natuurlijk eerst overleggen. Weer wachten en nog langere uitstel zit ik niet op te wachten. Dan had ik woensdag terug gemoeten en lag ik zeker dat weekend erop nog in het ziekenhuis. Ik ben natuurlijk het liefst het weekend thuis. Gelukkig kon de kuur doorgaan en werd ik rond half 2 aangesloten om al die rotzooi naar binnen te laten pompen.

Ik lig jammer genoeg niet alleen op een kamer. Naja zo vervelend is dat ook niet want de man is wel erg aardig behalve dan dat hij erg snurkt. Heb dus niet heel goed kunnen slapen. Kwam niet alleen daardoor want ik kreeg mijn laatste prednison doses om acht uur waardoor ik nog lekker een energie boost kreeg om tien uur. De man waar ik naast lig is al wel wat ouder zeker rond de 65. Beter gaat hij niet meer worden. Hij heeft een ziekte die zijn botten weg eet, is ook weer een form van kanker. Dit is te onderdrukken met bestraling en chemo's maar helemaal stoppen doet het niet. Hij heeft bijvoorbeeld een pin door zijn heup een omdat er een gat uitgegeten was door de ziekte. Toch houd hij het al 5 jaar vol en ligt hij nu in het ziekenhuis door een longontsteking. Hij heeft ook een paar jaar geleden een stamceltranplantatie moeten ondergaan. Hij vond het maar niks. Ook omdat ze zijn eigen stamcellen gebruikten, het was dus niet van een vreemde. Hierdoor moest hij door de centrifuge om zijn stamcellen te oosten en dat vond hij maar niks. Gelukkig hoef ik niet daar doorheen. De kuur van de transplantatie is natuurlijk zwaar en dat legde hij ook uit.

Moet zeggen ik word wel steeds mondiger. Bij alles wat de zuster doen of neerzetten vraag ik waarom. Best vervelend, maar het helpt wel. Daarom krijg ik het anti-middel om de 6 of 12 uur. In hun boekje staat om de 12 uur, maar mijn kuur-schema staat om de 6 uur. Leuke verschillen maar welke heeft nu gelijk?, want mijn schema heb ik ook gekregen van mijn arts. Nu wordt daar dus even over overlegt. En ze zijn weer begonnen met antibiotica, maar waarom weet ik nog niet precies. Dat zal ik morgen wel vragen aan mijn art als hij langs komt. Hij zou eigenlijk gister langskomen maar hij moest ergens anders heen en vandaag zit hij in het UMC Utrecht aan het overleggen met mijn art. Hopelijk een donor :-)

Wat ik nu doe om de dag door te komen is het vooral weer het ziekenhuis ritme. Zes uur 's ochtends bloed, acht uur 's ochtends ontbijt, sporten, douchen, en dan wat tv kijken, chatten, mailen, tekenen en de zusters overtuigen dat ik ECHT naar huis wil zaterdag. "haha" maar daar moet ik mijn arts beter aan herinneren.

Werd  weer herinnerd aan een nummer dat ik al een tijd kwijt was. Voor de genen die mee speelde in het toneelstuk "13" zullen het wel herkennen. Vond het op dat moment een mooi nummer in verband met het verliezen van onze hond "Panter" die maar 7 maanden oud mocht worden. Als ik zo terug kijk is het daarna eigenlijk alleen maar moeilijker geworden. Al met al het blijft een mooi nummer, of ik mag zeggen dat het niet makkelijk is om mij te zijn weet ik niet, mogen de meningen over verschillen. Maar iedereen heeft wel een moment dat hij of zei het recht heeft om dat te zeggen. Zo is iedereen op zijn moment en zijn eigen wijze een held. Dat kan een held zijn voor een ander of een held voor jezelf. Dan hoef je niet eens als individu een held te zijn, dat kan natuurlijk ook als groep. Zoals mijn vrienden, familie en geliefde als groep en als individu helden zijn voor mij.

Had het idee dat deze kuur wel erg vervelend zou zijn. Gelukkig tot heden gaat het goed. Probeer zoveel mogelijk te bewegen en bezig te zijn. Goed te eten en drinken en dan kom ik hier ook weer goed door heen.