25-10-2012

Zo, nu is het 7 weken geleden dat ik mijn transplantatie heb gehad. Alles gaat nu volgens het boekje. Gister weer mijn arts gesproken en hij was erg tevreden. Mijn lever en nieren werken weer zoals het hoort en ik heb 98% donor bloed stromen door mijn aderen. Dat is natuurlijk geweldig nieuws dat de behandeling is aangeslagen. Over 4 weken controleren ze weer hoeveel % donor bloed ik heb en dan is het de bedoeling dat het 100% is, maar ik verwacht ook eigenlijk niks anders.

Dit is dus weer positief nieuws na al dat gekloot met leverfuncties, nierfuncties en mijn bloedsuiker. Nu nog even de volgende maand door komen en dan is de grootste heuvel overwonnen. Dan gaan we ook afbouwen met wat medicijnen en gaat mijn weerstand een weer omhoog. Dat wordt ook weer een spannende periode, want de medicijnen die stoppen zijn tegen de afstoting. Deze worden wel langzaam afgebouwd maar er is dan wel weer verhoogde kans op afstoting. Mijn lichaam en de donor cellen moeten dan weer even aan elkaar wennen. Hierin verwacht ik ook niet al te veel problemen. Het wordt op zo'n manier afgebouwd dat het langzaam naar 0 wordt gebracht en zo de donor en mijn lichaam aan elkaar kunnen wennen.

Nu is het ook een periode om te bedenken wanneer ik begin aan mijn revalidatie. Een beetje fysiotherapie enz. zou wel erg goed zijn en het is natuurlijk fijn om me ergens op te kunnen richten. Momenteel is het veel de dag proberen door te komen. Vooral doordeweeks is het soms erg saai sinds iedereen gewoon school of werk heeft. Gelukkig heeft Claudia deze week vrij en gaan we nog erg leuke dingen doen de komende week en volgend weekend. Zo kan ik wel weer langzaam genieten van het normale leven en de normale dingetjes. Nog echt 100% mezelf ben ik niet en dat zal nog heel lang duren. Denk dat ik nu op zo'n 30-40% zit van mijn kunnen, als het niet minder is. Voor dat ik weer ren, vlieg en spring zijn we wel een paar maanden verder. Gelukkig heb ik nog zo'n toekomst voor mij!

Het besef komt ook steeds meer naar boven. Zo zie ik steeds meer in wat ik heb mee gemaakt. De vele behandelingen. De vele onzekerheden. Het vele wachten en zien hoe vrienden, familie en geliefde met de situatie omgingen. Hoe ik dagen in het ziekenhuis verbleef. De vele naalden die mijn lichaam ingestoken zijn voor onderzoek, medicijnen en noem het maar op. Maar toch vaak met een lach erna. Met een positieve blik er tegen aan gekeken. Hoe ik dat heb vol kunnen is mij een raadsel, maar dat ik het vol heb kunnen houden ben ik erg blij om. Er zijn natuurlijk momenten geweest waar ik het echt gehad had. Dat ik liever een kogel door mijn hoofd schoot dan nog een keer naar het ziekenhuis te gaan. Maar ja,.. dat doe je niet. Niet voor je familie, niet voor je vrienden en zeker niet voor je partner. Achteraf doe je het natuurlijk ook voor je zelf. Zo zeggen ze in Game of Thones,  "Death is so terribly final, while life is full of possibilities." En dat is natuurlijk ook zo. Na dit rare avontuur kan ik langzaam weer beginnen met een nieuw leven en nieuwe kansen. Langzaam weer bedenken wat ik volgend jaar ga doen voorn studie en waar ik me komend jaar een beetje mee bezig kan houden, naast natuurlijk lichamelijk en geestelijk er boven op komen.

Dus gewoon positief proberen te blijven! Ben ook erg blij dat de mensen die ik ken en een transplantatie hebben gehad nog vrolijk rond lopen op deze aarde. Ik kom ook vaak patiënte tegen die ik ken en dat geeft natuurlijk ook extra hoop. Niet alleen voor mij maar ook voor de genen die nog een transplantatie krijgen of zelfs nog moeten beginnen met chemo's. Want leuk is het niet, maar te overwinnen wel!