Na een drukke schoolweek voelde ik me al erg vermoeid. Maarja daar denk je dan op dat moment niet veel van. Maar vrijdag sloeg dat om. Ik zag weer rode bloedinkjes op mijn voeten en been en zag aan mijn ogen en huid dat ik last had van bloedarmoede.
Toch maar een dagje wachten, misschien trekt het wel weg na al die stres van de afgelopen tijd. Dit deed ik dus, maar zaterdag middag ben ik toch maar naar de eerste hulp gegaan. Na bloedafname was het al snel duidelijk. Bloedarmoede en te hoge leukocyten. Dat betekend niet veel goed na een stamceltransplantatie. Het paasweekend konden ze niet veel onderzoeken gaan inplannen dus kon ik omdat ik me ook goed genoeg voelde gewoon naar huis en nog even genieten van lekker eten en wat borrels.
Vandaag moest ik naar het ziekenhuis en heb ik een beenmergpunctie gehad. Iets dat ik hoopte niet meer te hoeven ervaren, maar met roesje slaap je het toch goed van je af. Nu is het weer even wachten. Morgen wordt bekent gemaakt wat we gaan doen.
Wat wel duidelijk is, is dat ik weer moet gaan vechten. Vechten tegen deze rot ziekte en het beste ervan maken. Ik heb gelukkig weer hele lieve mensen om mij heen die met mij mee vechten. Vorige keer heb ik dit overwonnen dan gaat dit ook lukken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten