Het begint te bewegen!

09-07-2015

Wat ben ik soms toch een luie zak. Ga je in bed liggen doe je, je ogen dicht denk je; "morgen ga ik mijn blog bijwerken, begin ik aan dat idee dat ik had of zorg ik er nu is voor dat ik mijn bed wel opmaak." Dan wordt je wakker, ga je ontbijten en...... Ik doe de rest van de dag niks meer. Beetje series kijken, spelletjes spelen en dan is mijn dag zo weer voorbij. Niet erg nuttig maar ja wat maakt het uit, morgen kan het ook. Als het niet moet gebeurt het ook echt niet bij mij momenteel. Terwijl ik genoeg wil doen, maarja beetje een twee strijd in mezelf.

Vond het toch chill het idee dat ik altijd wel wat af moest maken voor school of andere projecten. Nu dat allemaal stil staat moet ik alles verzinnen en zelf de motivatie vinden om dingen te doen, maar als dat niet nodig is of ook "morgen" kan, doe ik het dan wel. Zoals het posten van een nieuw verhaaltje op mijn blog. Het is niet echt een actief blog als ik elke keer denk ik schrijf het morgen op.

Maar hoe zijn de afgelopen dagen eigenlijk gegaan? Eigenlijk wel oké. De chemo is nog steeds super kut. Mijn vingers voelen nog vervelend, ik heb het gevoel dat ik de hele dag spierpijn heb en heb teveel energie om in bed te liggen en te weinig om actief te zijn. Maar verder gaat het erg goed. Ik eet en drink nog normaal, heb geen koorts en kan nog zeker lachen.

Ik ben met deze kuur nu over de helft. Zo is de derde kuur alweer bijna klaar en gaan we naar de laatste behandeling! Want ze hebben een donor! Gisteren werd ik gebeld door het UMC of ik maandag wilde komen voor een gesprek met de verpleegkundige. Dat ging niet, maar het was al wel meteen duidelijk dat ze een donor hebben met de bijbehorende data. Ik moest die zelfde dag ook naar het Meander voor controles en een gesprek met mijn eigen arts waarna hij kon bevestigen dat ik 17 Augustus opgenomen wordt in Utrecht en 27 Augustus de transplantatie krijg.

Wacht... nog één keer, 17 augustus? Dat is echt snel! Gister was dus wel even slikken. De transplantatie is natuurlijk het gene waar we naar toe werken, maar ook iets waar ik erg tegen op zie. Zo wist/weet ik nog steeds niet helemaal hoe ik hierbij moet voelen. Ik ben blij dat het zo snel is. Dat wanneer het goed gaat ik weer een beetje mijn leven kan oppakken. Ik ben bang, bang voor wat ik niet weet, wat er kan gebeuren en voor hoe ik me ga voelen.

Aan de ene kant ben ik klaar om weer te gaan vechten en aan de andere kant zie ik al hoe hoog de berg is. Zo is dit allemaal erg dubbel en probeer ik me zo rustig mogelijk te houden. Het over me heen te laten komen en doen wat ik de afgelopen tijd doe. Positief blijven en zorgen dat ik niet mentaal gestoord word.

Dus over een week of 6 krijg ik alweer nieuw bloed en dan zijn we klaar met dit alles. Gaan we herstellen en weer verder met het bouwen aan een leven zonder ziekte en met problemen waar ik niet letterlijk bang voor mijn leven moet zijn. Nu de datums bekent zijn weten jullie nu ook wanneer jullie gezellig een bakje ziekenhuiskoffie kunnen komen halen bij mij in Utrecht! De opnamen is zeker vier weken, waarin ik niet naar huis mag dus alle afleiding is welkom! Mits ik me een beetje oké voel, maar dat moet wel lukken.