Lopen naar de opening

25-07-2015

Gister was een lange maar leuke dag. Eerst naar het ziekenhuis voor controle en ook meteen zelf maar is naar het ziekenhuis rijden. Ik heb de afgelopen tijd weinig auto gereden dus was wel even goed om zelf maar is de bestuurder te zijn. Daarna even langs de oma van Claudia omdat ze geopereerd was. Daar was ik een halfuurtje ofzo om daarna nog even hallo te zeggen tegen Gerda en dan naar huis te gaan. Zo had ik bijna heel het ziekenhuis weer gezien. Natuurlijk niet echt het Meander is gigantisch.

Eigenlijk zou gister Laurens komen om te gamen, maar ik mocht bij Claudia haar eerste opening zijn dus moest ik Laurens afzeggen. Kon natuurlijk dit niet missen. Maar op mijn weg naar de opening bij Flehite besloot de buschauffeur er 3 haltes voor mijn halte te stoppen en stapte uit. Dus ik moest lopen... Ik kwam zo redelijk vermoeid bij de opening en moest ik nog de tentoonstelling zien. Dat was nog wel een uitdaging, maar ik hebt het volgehouden en wel iets kunnen zien. Bij zo'n tentoonstellingsopening heb je bij de rondleiding niet echt de tijd om alles goed te bekijken, maar het was wel leuk om er in sneltrein doorheen te lopen. Na de opening moesten we nog iets eten en besloten Claudia en ik maar een pizza te halen in de stad. Altijd lekker en gezellig.

Maarja hoe gaat het nu verder met mij en de hele behandeling? Ik heb zoals gewoonlijk weer niet veel van me laten horen, maar dat betekend vaak dat het wel goed met mij gaat. Momenteel ben ik nog aan het herstellen van de vorige kuur die zondag afgelopen was. Mijn bloedwaarden herstellen aan de ene kant en aan de andere kant daalt het iets. Je hebt natuurlijk te maken met verschillende cellen in je bloed. Zo gaat het elke dag een beetje beter en hoop ik dat ik sterk genoeg ben voor het weekje weg met Claudia. Alles is geboekt voor 2 Augustus dus ik heb nog een week om aan te sterken.

Vrijdag 31 juli krijg ik nog een beenmergpunctie in Utrecht en gaat ook mijn centrale lijn uit mijn sleutelbeen. Eindelijk wat meer bewegingsvrijheid en niet drie slierten die uit mijn lijf hangen. Normaal douchen zonder druk te maken of de insteek nat wordt of normaal op mijn buik kunnen slapen als ik dat wil. Dat kon de afgelopen maanden niet dus daar zie ik wel erg naar uit.

Mijn arts is nog steeds erg tevreden hoe ik het traject doorloop en ik heb zelf ook het idee dat ik sterker de transplantatie in ga dan de vorige keer. Ik heb zo wel wat klachten maar het is niet zo zwaar als vorige keer. Maar dit zet je ook weer aan het denken. Je hoopt dat het natuurlijk zo blijft gaan maar ergens weet je dat je wel voorbereid moet zijn op iets dat in één keer ervoor zorgt dat je weer erg ziek bent. Zo leef ik natuurlijk erg van dag tot dag en hoop ik dat het zo goed mag blijven gaan.