31-08-2015
Er zijn alweer een paar dagen verstreken na de transplantatie. De transplantatie was mentaal toch wel redelijk heftig en de dagen erna was ik nog wel een beetje down door alles. De chemo hielp niet bij mijn eetlust en de neoral is nu al vervelend wanneer het inloopt. Maar het weekend ging voorbij en het eten ging weer een stuk makkelijker. Na het inlopen van de Neoral kan ik redelijk de dag door komen, mits ik mijzelf uit me bed krijg. Het is natuurlijk erg aantrekkelijk gewoon te blijven liggen, maar daar wordt je nou niet echt beter van.
Afgelopen weekend was Claudia ook veel bij me en dat heeft goed gedaan. Gister toch even naar buiten geweest en daar even gezeten. Dat doet toch wel goed even een andere omgeving. Wat ook erg helpt is het eten wat mee genomen wordt. Ziekenhuis eten is sinds de laatste keer dat ik ziek was iets wat ik niet meer wil proberen. Dus wanneer Claudia haar pastasalade mee had genomen of dat Hans en Inge een ovenschotel hadden voor het avond eten kom ik wel aan eten toe. Nu noem ik natuurlijk netjes de gezonde dingen die mee genomen worden.
Maar dat is nu wel waar het allemaal een beetje om draait. Goed eten, drinken en zorgen dat ik niet de hele dag in bed lig. Mijn mond begint nu wel een beetje kapot te gaan, maar dat hoort bij chemo en ik heb er nog niet zoveel last van dat ik pijnstilling nodig heb, maar dit is per dag aankijken. 's Nachts gebruik je, je mond niet erg en dan droogt hij wat makkelijk uit waardoor elke ochtend een verassing is of het allemaal nog heel is. Maar op deze manier denk ik wel een eind te komen voordat ik uit de dip ben.
Want ja, de dip. Het punt zonder weerstand, bloedtransfusies enz. Daar zitten we nu bijna in. Mijn weerstand is wel zo goed als weg maar we hebben nog geen bloed nodig gehad. Het is nu de vraag hoe snel de stamcellen gaan beginnen te werken en hoelang het duurt voordat ik genoeg weerstand heb om weer naar huis te gaan. Dat is wel wat ik nu wil. Lekker naar huis gaan en daar verder herstellen, maar deze vorm van transplanteren schrijnt juist wanneer je uit de dip komt het vervelendste te zijn. Dus moet ik dit nog even uitzitten voordat ik mag gaan. Dat uitzitten is ook niet zonder spanning natuurlijk. Want er is nog iets heel anders waar ik me druk om moet maken en dat is de graft vs host.
Deze afstotingsreactie moet plaats gaan vinden. Dit kan echt van mild tot extreem en dat treed op wanneer je weerstand weer langzaam opkomt. Het is belangrijk dat dit gebeurt om de leukemie weg te halen, maar het moet niet zo erg zijn dat het echt mijn lichaam kapot maakt. Dat is eigenlijk het belangrijkste waar ik nu op wacht en all het andere wat vervelend kan gaan worden is tijdelijk en het gevolg van de chemo. Maar de afstotingsreactie is cruciaal voor de behandeling om uiteindelijk zonder al te veel zorgen door het leven te gaan. Met zorgen bedoel ik de angst dat het nog een keer terug komt. Maar dat gaat niet gebeuren! Alle vorige uitslagen waren zo goed om dat te blijven geloven.
Woensdag weer bloed prikken en dan zien we weer hoever we in dit proces zitten. Nu gaat het gelukkig goed en op deze manier hou ik mijn hoofd nog recht. Dus gewoon zo door blijven gaan en niet teveel gezeik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten