26-03-2012

Zo lange dag in het ziekenhuis. Ik had vanochtend nog erg veel last van mijn borst en hoofd dus dat had ik tijdens de bloedcontrole aangegeven. Mijn arts kwam weer langs en had besloten een neuroloog langs te sturen om te kijken wat we hier aan konden doen. De optie was weer een prik in mijn rug met daarin mijn eigen bloed om een kapje te maken om het gaatje dat donderdag was gemaakt tijdens de ruggenprik te dichten. Dat gaat dicht omdat bloed stolt en dus een korstje word. Dat gaatje moet dicht zijn om de pijn te voorkomen. De pijn komt doordat er vloeistof uit mijn zenuwstelsel lekte uit het gaatje waar geprikt was. Als dat dicht is, is de pijn ook weg. Dat is ook zo, alleen je krijgt anderen pijn ervoor in de plaats. Gelukkig is dat minder erg als de hele dag last van je hoofd en borst. Zo werd een korte controle een hele dag ziekenhuis van elf uur 's ochtends tot half zeven 's avonds. Zo'n operatie, want dat is het wordt natuurlijk niet zo één, twee drie geplant en voordat de neuroloog bij je aan het bed staat ben je ook zeker twee uur verder. Neuroloog kwam langs, stelde de operatie voor, ik vond het goed, operatie werd gepland, ik in een mooie blauwe jurk en op naar de O.K. voor drie min. Operatie geslaagd en dan maar twee uur liggen omdat het bloed goed moet stollen.

Even bijkomen en van de operatie en daarna gezellig met de vrouwen waarbij ik op zaal zat mijn verhaal vertellen en naar hun verhaal luisteren. De ene had iets van bolletjes in haar darmen en de ander had darmkanker. De ene lag er net een dag en de gene met darmkanker al twee weken. Ze moest aansterken en zal halverwege april haar eerste kuren en bestraling krijgen. Ik weet niet veel van bestraling maar kon haar wel wat vertellen over kuren en wat het een beetje met je doet. Vooral veel moe zijn. Ze schrokken beide wel dat ik leukemie had en waren erg onder de indruk van mijn positiviteit. Maakte hun ook een beetje blij. Zo ging de tijd een stukje sneller en kon ik om half zeven weer rustig opstaan om tot mijn schrik er achter te komen dat de pijn naar beneden was gegaan. Heb nu last van mijn onderrug door de operatie... Zo ga je van het één op het ander over. Ach ik voel me wel een stuk beter. Ik kan weer lopen en rechtop zitten zonder krakende koppijn te hebben. Ook goed nieuws voor de meneer waar ik vorige week mee op de kamer lag. Als je had gelezen in mijn vorige blogs, ik lag ooit met een meneer op de kamer die al twee stamceltransplantaties heeft gehad. Nou ik kwam hem vandaag weer tegen, even gehad over hoe het ging enz. en ook gevraagd of hij al uitslag had van de therapie die hij kreeg, omdat hij een virus had. De bloed uitslagen waren nog niet binnen voor hem, maar hij moest en zal ze vandaag krijgen. Voordat ik de O.K. inging kwam hij nog blij vertellen dat hij donderdag zijn laatste behandeling kreeg en dan klaar was. Kijk zo hoort het en wat hij kan, een meneer van rond de 60 kan ik ook. Gewoon lekker beter worden met een lach.

Ik heb nu wel een beetje verhoging en hoop dat het bij een beetje verhoging blijft anders kan ik vanavond weer terug naar het ziekenhuis. Laten we er niet vanuit gaan. Zo was vandaag wel een erg lange dag met veel wachten en veel liggen. Ben blij dat de pijn nu weg is en ik wat beweeglijker. Er morgen vanuit gaan dat de pijn in mijn rug ook een stuk minder is dan heb ik één dag om aan te sterken voor woensdag want dan krijg ik weer twee kuren. Ow en ik heb weer kleurplaten gehad! Kan er zelfs een masker van maken "haha".

Het knallen gaat lekker!