29-03-2012

Weer een lange dag ziekenhuis. Eerst een chemo prik en toen bloedcontrole. Toen ze het bloed afnamen zeiden ze dat als het goed was ik niet meer voor controle hoefde te komen tot maandag. Gelukkig was mijn weerstand goed genoeg, maar mijn Hb (rode bloedlichaampjes)  was wel erg laag, 5.7. Ik had me al voorgenomen dat als mijn Hb onder de 6 zou zijn ik zou vragen voor bloedtransfusie. Als je Hb zo laag is, is je energie helemaal niks. Ik had vorig weekend al op bed doorgebracht en had geen zin voor het zelfde. Dan zal het niet zijn omdat ik pijn heb maar omdat ik dan te moe ben om op te staan. Ze geven meestal bloedtransfusie als je Hb onder de 5.0 is, maar gelukkig was mijn arts het met mij eens en kon ik de transfusie krijgen. Er is echter één nadeel aan deze behandeling... Hij duurt vier uur en voordat het bloed klaar is duurt meestal ook een tijdje.

Gelukkig zat er een goede secretaresse achter de balie die het bloed snel had geregeld waardoor ik daar niet ook nog eens uren op hoefde te wachten. Jammer genoeg werd het bloed pas gehaald na het eten van de zusters, maar het was al geregeld binnen het uur. De afdeling, C3, waar ik was lag helemaal vol dus voor de transfusie werd ik naar B3 gestuurd. Daar lag ik weer op zaal. Lag daar met een oude vertrouwde patiënt die vandaag voor het laatst was en daarna niet meer terug hoefde te komen. Dat was de man die al twee transplantaties had gehad. Ik lag ook met een oude vrouw op zaal die eierstokkanker had en ongeneselijk ziek was. Ze was net opgenomen na anderhalf jaar en haar kuur was net begonnen. Hoe dat dan meestal gaat als je met andere patiënten in gesprek komt. Heb je het eerst over wat je beide hebt. Welke vorm, hoe de behandeling gaat en een beetje ervaring uitwisselen. Daarna kwam ter spraken dat ik geen contact meer heb met mijn moeder. De vrouw haar dochter was bij haar en zei dat haar dochter ook geen contact meer heeft met haar vader. De vrouw die ziek was, was al op leeftijd en de anderen bijna 40 jaar. De vrouw van 39 had dus een beetje het zelfde mee gemaakt. Rechtszaken en jeugdzorg waren al snel het onderwerp van gesprek. Gelukkig had zei de rechtszaak tegen jeugdzorg gewonnen en is haar dochter gespaard gebleven en heeft ze niet hoeven mee maken hoe jeugdzorg te werk gaat. Ik had de vrouw een beetje uitgelegd hoe ze dat doen en hoe belachelijk dat eigenlijk is. Zo is het bestraar dat ik dan weer iemand ontmoet die een beetje het zelfde heeft mee gemaakt als ik. Natuurlijk is ieder verhaal verschillend en zeker dit soort verhalen. Zo erg vaak hoor je het nou ook niet dat kinderen zo hun ouders afstoten. Ach van de scheiding heb ik veel geleerd en daar ben ik enig sinds dankbaar voor, nu is dat gelukkig verleden en moet ik dat ook in het verleden laten rusten en vooral die woede niet in mij laten opkroppen.

Na zo'n lange tijd in het ziekenhuis, van tien tot half zes 's avonds, ben ik wel moe. Nu moet ik vanavond wel weer terug voor mijn laatste kuur prik van de week. Daarna lekker naar huis en rusten. Morgen heb ik al weer meer energie door de bloedtransfusie en kan ik na het gesprek in Utrecht over de stamceltransplantatie genieten van mijn weekend. Zo nog even genieten van mijn avondje en we zullen zien wat morgen te brengen heeft.