11-09-2012

Elf jaar geleden werden er gigantische torens met de grond gelijk gemaakt. Wat voor veel mensen een grote ramp was. Nog steeds op deze datum worden er aan slachtoffers en nabestaanden gedacht. Voor mij was dit een dag met bestraling. Gigantisch kleine deeltjes kwamen bij mij binnen vliegen om mijn beenmerg cellen met de grond gelijk te maken. Morgen moet ik hetzelfde ondergaan en zal er ruimte komen voor de stamcellen die eind van de middag gegeven gaan worden.

Natuurlijk is het geen vergelijking wat ik maak, maar deze datum zal voor mij niet volop in het teken staan van de dag dat ik thuis kwam en hoorde dat er vliegtuigen in een gebouw waren gevolgen. Deze datum zal voor mij meer in het teken staan van de eerste en één na laatste keer bestraling. Hoe ik me erbij voelde en hoe het is gegaan. Zo indrukwekkend was het niet. Moest erg lang zitten in een aparte stoel om mijn hele lichaam te laten bestralen. Dat met een muziekje op, rust pilletje en voor ik het wist was het voorbij. Daarna was ik vooral erg moe, wat ik nog steeds ben. Moeheid komt ook door de andere kuren die ik heb gehad en emotioneel kost dit gewoon ook erg veel energie. In mijn lichaam wordt nu veel afgebroken en om die stoffen uit je lichaam te krijgen kost je erg veel energie waar je, je niet bepaald lekker door gaat voelen.

Morgen dus de stamcellen de finish van mijn behandeling en de start van mijn revalidatie. Ook al moet ik nog even verblijven in het ziekenhuis. Niet erg leuk maar wel het beste. Word hier wel goed verzorgt en nu er een tijd aan zit te komen dat ik me ziek ga voelen zal dat wel van pas komen. Morgen de grote dag! Iets waar ik lang naar uit heb gekeken! Het einde van behandelingen die mijn lichaam kapot maken. Geen bestraling en geen chemo, de behandelingen die hierop volgen zijn er allemaal om mij beter te maken.