12-09-2012

6 juni 1944 landen de Amerikanen op Normandië om te vechten voor een vrij Europa en nieuwe, betere levens voor de mensen.  49 jaar later op 6 juni 1993 werd ik geboren. Een datum voor veel mensen van het begin van de vrijheid (denkend aan D-day) en voor mij de datum dat ik ter wereld kwam. Natuurlijk blijft mijn verjaardag het zelfde en zal ik altijd jarig zijn op 6 juni, maar nu is er naast een D-day idee, een B-day idee bijgekomen. Beenmerg-day, de dag dat ik een nieuw afweersysteem kreeg en zo af ben gekomen van de kanker.

De dag van het krijgen van de stamcellen is voor veel een soort nieuwe verjaardag, waarschijnlijk meer het besef dat het de dag is waarop ze beter gemaakt werden. Dat zal voor mij nu ook zo zijn. Denk niet dat ik deze dag nog zal vergeten. Net als de dag van opnamen, zal deze altijd met mij mee gedragen worden.

Het was vandaag dus een spannende dag. Eerst bestraling en daarna wachten op stamcellen. Hoe laat de stamcellen werden gegeven was tot een uur of half drie onduidelijk en dat betekende dat ik rond dat tijdstip hoorde dat ze er waren binnen 45 min.. Erg handig was dat niet, de genen die er bij waren moesten toen nog komen. Gelukkig was iedereen op tijd en kon het beginnen. Veel speciaals was het eigenlijk niet. Een zakje met een raar roze kleur. Dat ging dan via het infuus naar binnen bij mij. Omdat mijn bloedgroep verschilde met de donor moest het toedienen ook wat langzamer om te voorkomen op een afstotingsreactie. Die is niet opgetreden en de stamcellen zijn veilig naar binnen gekomen. Nu heb ik ze dus rondzwemmen in mijn systeem en is het de bedoeling snel een nieuw afweersysteem te maken. Dat duurt natuurlijk, maar gaan positief de wachtkamer in en ben klaar om weer een nieuw leven op te bouwen.

En nu is het dus echt afgelopen met de behandelingen, raar om daar dan weer aan te denken. Geen chemo's meer, nog wel ziek worden... maar daarna beter ZIJN. Vanaf de dag dat ik opgenomen ben in Amersfoort rond drie uur 's nachts heb ik gevochten naar dit moment om het hoofdstuk te kunnen afsluiten. Het hoofdstuk zelf is natuurlijk nog niet afgelopen want de revalidatie zelf is nog een hoofdstuk op zich. Waarschijnlijk een hoofdstuk met nog vele gebeurtenissen, maar allemaal in het teken van opbouwen en niet afbouwen! Het afbouwen zelf is nu nog even bezig, een weekje of 2-3.. maar vanaf dat moment is het opbouwen.. Wel opbouwen van de grond, maar nu met een nieuwe fundering en een andere kijk op het leven. Gister was 9-11, de dag dat de torens naar beneden zijn gekomen, maar als je daar dan naar kijkt. Heeft Amerika ook vanaf de grond een nieuwe fundering aangelegd, ervaringen mee genomen en zijn zij ook aan het bouwen aan nieuwe torens. Bijna het zelfde als wat ik nu moet gaan doen. Bouwen aan een nieuwe toren! Hoe hij uiteindelijk zal worden zal de tijd bepalen.

Heb nu nog wat dagen door te brengen in het UMC, moet een dip door en daarna mag ik naar huis. Het aansterken word een langdurig proces en het word afwachten hoe de behandeling uiteindelijk aangeslagen is. Nog erg veel onzekerheid als je er zo naar kijkt, maar het leven in onzekerheid is een genomen en iets waar ik dan maar mee op moet gaan. Het zal me er niet van weerhouden om na deze dag te stoppen met vechten en eindelijk een punt te kunnen zetten achter een jaar met veel tegenslagen!

De wachtkamer is geopend en het zal nog even op zich moeten wachten voor ik aan de beurt ben en weer uit de deuren van het UMC mag lopen. Om vervolgens er niet meer terug te komen. controles zijn in Amersfoort :-)