15-03-2013

Zijn alweer weken voorbij gevlogen en ik ben aan het afbouwen met de medicatie. Veel merk ik er niet van, 'gelukkig'. Mijn bloedwaarden zijn de afgelopen tijd hetzelfde gebleven, maar mijn conditie gaat vooruit. Ik dart nog elke week en word ook echt beter!

Volgende week vrijdag begin ik bij de revalidatie te werken aan mijn conditie. Dat wordt twee keer per week sporten en thuis oefeningen doen. Heb er veel zin in eindelijk het gevoel dat we grote stappen vooruit maken. Maarja hoe groot de stappen ook zijn er blijft altijd een angst.

Een paar dagen geleden kreeg ik te horen dat een mede patiënt weer leukemie had. Hij was al bezig met zijn revalidatie en al helemaal klaar met het afbouwen van zijn medicijnen. Je zou denken 'helemaal beter'. Toch niet. Ik zou aankomende dinsdag even langs gaan kijken hoe het met hem ging. Maar vandaag kreeg ik het trieste bericht te horen dat hij is overleden. Alleen al dat hij het niet gehaald heeft doet zeer, maar dit geeft ook weer aan, hoe goed het ook gaat, het kan ook zo ineens over zijn. Dit doet misschien nog meer zeer. Ik leef erg mee met zijn familie!

Voor mij nu gewoon volhouden en positief blijven. Er vanuit gaan dat het bij mij weg is en weg blijft. Vooruit blijven kijken, geeft goede afleiding. Ik ben alweer bezig met het kiezen van een studie voor aankomende september en ga dus wat meeloop dagen volgen.

Vandaag maar eerst dit nieuws verwerken, hopelijk kan ik vanavond het een beetje van me afzetten tijdens het darten.