dagelijks ritme

14-09-2015

We zijn alweer een paar dagen thuis en het gaat op zich erg goed. Ik kan goed eten en drinken en kom de dagen redelijk goed door. Ben natuurlijk wel wat vermoeid en mijn kracht is ver te zoeken op sommige momenten, maar het is niet zo erg als 3 jaar geleden. Zo kan ik nog rondlopen, achter de computer zitten en een beetje mijn ding doen op de dag. Het is ook wel een raar idee dat ik 3 jaar geleden ookal een stamceltransplantatie heb gehad. 12 september was toen de dag dat de cellen in mijn bloed kwamen en dat de leukemie weg moest gaan. Dat is goed gegaan voor 2.5 jaar en toen moest het terug komen. Nu ben ik al twee keer gereset en moet ik voor de tweede keer alles weer opbouwen in mijn lichaam waar ik de afgelopen 2 jaar keihard voor heb moeten werken. Moet daar niet te veel over denken, maakt het allemaal niet erg positief. Wat het wel doet is dat ik het al een keer gedaan heb en om dat moment er fysiek er veel slechter aan toe was dan ik doe nu. Laat dat maar een voorteken zijn dat dit gewoon een naschok was en dat het de komende 50 jaar rustiger kan zijn. Dat ik me weer zorgen mag gaan maken over de normale dingen in het leven.

Afgelopen weekend was ook wel erg lekker om weer gewoon naast Claudia te kunnen liggen en niet in het ziekenhuis te zijn. Ongeveer zelf bepalen wanneer je opstaat en hoe je de dag door gaat komen. Zaterdag ben ik zelfs nog even naar de verjaar dag van Henk geweest wat ik tot mijn eigen verassing langer vol hield dan ik had verwacht. Maar dat is vaker zo als je eenmaal in beweging bent en niet alleen bent is het makkelijker wakker blijven. Ik krijg ook ook meer energie van mensen om me heen in vergelijking tot alleen zijn.

Maar nu we eenmaal thuis zijn en dat erg goed voelt heb ik ook het gevoel in een gat gevallen te zijn. De chemo's zijn voorbij, de stamcellen zitten erin en nu is het pillen slikken en hopen dat alles doet wat het hoort te doen. Het vertrouwen dat het allemaal goed werkt en dat ik vanaf nu echt kanker vrij ben is er zeker, maar aan de andere kant is het allemaal wel erg spannend. Natuurlijk is het voor niemand zeker wat de toekomst gaat brengen, maar er zijn echt nog wel wat belangrijke uitslagen die goed moeten zijn. Omdat je dat weet leef je toch niet onbezorgd en een beetje van controle tot controle. Aankomende dinsdag is zo mijn eerste poli-controle in het Meander en ik ben toch wel een beetje nerveus. Er zal vast niks schokkends zijn en mijn arts zal zeker tevreden zijn. Ook meteen even bespreken wat de verdere verwachtingen zijn, onderzoeken en heuvels die nog genomen moeten worden.

Nog een grote irritatie is mijn smaak momenteel. Eten proeven doe ik amper wat het wel allemaal erg saai maakt. Door de prednison heb ik honger als een beest, maar de wanneer ik dan iets eet valt het toch tegen. Het is nu meer eten tegen het honger gevoel dan dat ik er nog wat van kan genieten.