Gisteren was het al zover. De bloedplaatjes stonden klaar om gegeven te worden bleek in één keer dat mijn bloedwaarden gestegen waren. In andere woorden de stamcellen begonnen gisteren al met het herpopuleren van mijn beenmerg. Maar om het natuurlijk zeker te zijn dat het door aan het zetten was waren de waarden van vandaag een bevestiging. Het loop allemaal volgens het boekje. Hoe de afstoting gaat zijn moet nog blijken want echt weerstand heb ik nog niet, maar dat kan acuut opspelen of rustig opkomen.
 |
| bloedwaarden van de afgelopen 3 dagen |
Zo is vandaag voor mijn gevoel wel een beetje een feestdag. We zijn aan het herstellen en op deze manier ben ik komende week weer thuis. Ik heb echter nog wel veel last van mijn mond en dat kan nog erger worden. Daarnaast ook wat diarree dus er zijn nog wel wat dingetjes die eerst opgelost moeten worden voordat ik mag gaan wanneer mijn weerstand dat toelaat. Maar dat vind ik niet erg. Het gaat voor mijn gevoel allemaal wat sneller dat ik had geplant en dan die extra dagen hier zijn om zeker te weten dat je veilig thuis zit heb ik daar wel voor over.
Ik mag erg blij zijn met hoe het tot nu toe is gelopen. Ik kan nog mijn eten weg krijgen en prima stukken lopen of vijf minuten fietsen. Daarnaast heb ik veel bezoek gehad wat de dagen ook stuk makkelijker maakte. In het ziekenhuis eten is ook vaak een probleem voor mij, maar met de hulp van vrienden en familie heb ik toch elke avond een goede maaltijd weg kunnen krijgen, of iets extra's voor het ontbijt.
Wat ook erg gezellig was gisteren is dat mijn neef en nicht langs kwamen. Had ze al in geen tijd gezien of goed gesproken. Kom je er toch achter dat je soms te weinig contact hebt met sommige mensen. Dan stimuleert het mensen wel om je te komen opzoeken als je door zulke moeilijke tijden gaat. Wat erg fijn is, maar het laat je ook zien dat het eigenlijk toch wel erg gezellig is en je wat vaker moet afspreken. Maar ja als iedereen weer gewoon met hun leven bezig is, inclusief mijzelf dat wordt het toch vaak vergeten dat je toch even persoonlijke afspraken moet maken met goede vrienden en familie. Gelukkig zijn die goede vrienden en familie er wel als het echt moet en dat is echt super om te zien!
Waar ik nu wel achter kom is dat mijn haar begint uit te vallen. Ik had net weer een beetje een laagje haar op mijn kop zitten, maar dat is nu voorbij. Het hoofdhaar valt gelukkig nog mee, maar mijn baard geeft het op. Gelukkig heeft Claudia zomenteen de tondeuse bij zich om het allemaal even kort te maken. Hoopte nou net er op dat ik het kon houden... toch niet. Gelukkig zitten mijn wenkbrauwen nog muurvast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten